Sklep

Kontakt

YouTube Last.fm MySpace Facebook RSS

Koncerty

Najnowsze recenzje

Reklama

Wywiad z Paul i Michael (Pandemonium)

Dwadzieścia lat nieświętej egzystencji...
Jesień 1989 roku... Spotyka się dwóch panów, zafascynowanych mrożącą krew w żyłach powieścią "Necronomicon" oraz wczesnymi dokonaniami Hellhammer, Celtic Frost czy Samael. Paul i Peter (Żuber) – bo to o nich mowa – chcieli powołać do życia projekt muzyczny, który serwowałby iście surowy i mroczny black metal. I w ten oto sposób z głębi piekielnych otchłani wygrzebał się twór, któremu na imię było Pandemonium. Jego pierwsze demo, "Devilri", pozwoliło mu wkroczyć dumnie w szeregi takich sław jak Kat czy Vader. Debiutancki album "The Ancient Catatonia" ugruntował pozycję zespołu w gronie najlepszych. Wydawało się, że nadchodzą dni chwały... I wtedy nadciągnęła ciemność...

"The Ancient Catatonia" pozwoliła Wam kroczyć ramię w ramię z najlepszymi. Niestety, sukces nie zawsze niesie same pozytywy. W szeregach zespołu zaczęły się niesnaski i nieporozumienia, co doprowadziło do rozłamu. Przypuszczam, że niezbyt chętnie wracacie do tych wspomnień, ale chciałabym abyście powiedzieli trochę o tych czasach. Jak patrzy się na tego typu wydarzenia po upływie tylu lat?

Już się przyzwyczaiłem do tych pytań, więc luz. Nabrałem odporności. Po takich akcjach i ich konsekwencjach, jakimi są awantury w kapeli nabiera się dystansu i czasami tak zwanej mądrości życiowej. Nie myli się ten, kto nic nie robi. Można oczywiście powiedzieć, co by było gdyby, ale z drugiej strony w tej sytuacji nie ma to już dla mnie żadnego znaczenia. Trzeba rzeczywistość, teraźniejszość brać za mordę i iść do przodu – nieprawdaż? Wszystko, co zrobiliśmy "dobrego" jest naszym dorobkiem, którego nam nikt nie odbierze. Cieszy fakt, że ludzie wracają do "starych" czasów. Piszą, pytają... Świadczy to chyba o nieśmiertelności i ponadczasowości tych najlepszych lat Pandemonium. Z drugiej zaś strony myślę, że wszystko absolutnie przed nami.

Na zgliszczach Pandemonium powstaje Domain. Wiadomo, że nic nie zastąpi oryginału, ale...

Masz rację - nic nie było w stanie zastąpić oryginału, ale wtedy myślałem zupełnie inaczej. Nie mogłem się pogodzić ze stratą Pandemonium i robiłem wszystko, żeby zatrzymać w Domain jak najwięcej ducha Pandy. Uważam, że muzycznie było bardzo blisko, lecz paradoksalnie pewne kwestie zaczęły się zacierać i niknąć w pożodze niepotrzebnej nikomu chujni.

Minęło już ponad dwadzieścia lat od chwili, gdy Pandemonium ukazało się światu. Wtedy muzyka, którą tworzyliście, była twórczością undergroundową. Teraz działa cała masa kapel, które prześcigają się w pomysłach na muzykę określaną mianem black metalu. Czy zespół, który – w pewnym sensie tworzył podwaliny polskiego BM – nie jest traktowany jak swojego rodzaju archaizm?

Cieszy mnie fakt bycia kapelą pierwszą albo jedną z pierwszych, bo to chyba każe nam trwać dalej i widzieć przyszłość w czytelniejszych barwach niż dotychczas? Robienie tak zwanej undergroundowej muzyki to dla mnie komfort bycia niezależnym i wyrażanie tego światu. My nie prześcigamy się z nikim w niczym, ponieważ tworzenie muzyki to nie zawody sportowe. Natomiast czy Pandemonium jest tworem archaicznym, nie nam to oceniać i nie sądzę, aby w takich kategoriach nas opiniowano, skoro nadal ludzie przychodzą na nasze koncerty, kupują nasze płyty, dając sygnał, że nadal jest zapotrzebowanie na naszą muzykę?! I nie są to tylko nasi rówieśnicy, lecz także ludzie młodzi, niekiedy pozbawieni sentymentów, choć niekoniecznie też znający naszą przeszłość. Owszem, poniekąd to rzecz gustu, może po części jakiegoś symbolu, jednak jak spojrzysz na całokształt naszej twórczości, zauważysz zarówno drogę nieustającego progresu, naturalnie w określonej stylistyce, jak też czas pewnych poszukiwań i eksperymentów. A to wszystko razem, nieco podważa Twoją tezę o tym, że Pandemonium to już tylko relikt pewnej epoki.

Staliście na scenie z takimi zespołami jak: Samael, Celtic Frost, Slayer, Megadeth, Satyricon. Czy koncerty z tak utytułowanymi muzykami nie wpędzają w kompleksy?

W ogóle tego tak nie widzę. Utytułowanie i talent to jedno, zaś potencjał środków do dyspozycji to drugie. Owszem, fajnie jest zagrać z takimi zespołami, jednak pamiętaj o tym, że to również zawodowcy dysponujący zdecydowanie większym arsenałem możliwości. Krótko mówiąc, jedni mają lepsze zaplecze, a inni nie. Niektórzy mieli więcej szczęścia, pieniędzy i odpowiednich doradców wokół siebie. Los jest jednak przewrotny i czasami z niebytu i niesatysfakcjonującego stanu potrafi diametralnie zmienić bieguny. I to chyba się teraz z nami dzieje, więc nie mam zbytnio powodów do kompleksów. Zwłaszcza, kiedy mam świadomość, że te zespoły również wcześniej przechodziły ten sam etap. Mogę być tylko czasami nieco sfrustrowany faktem, w jakim kraju my zaczynaliśmy, a z jakiego pułapu startowały zespoły, z którymi mieliśmy okazję wspólnie zagrać. Porozmawiaj z nimi, sprawdź i oceń przepaść, a zobaczysz ile determinacji, której być może nam gdzieś kiedyś zabrakło, trzeba włożyć, aby być wielkim zespołem z Polski. Niech przemówią tutaj statystyki. Taka dygresja, ale chyba uzasadniona przy tym pytaniu.

Jeżeli chcesz się rozwijać to musisz grać z takimi kapelami. To kolejny etap na drodze zespołu, widzisz od zaplecza jak ustawiają brzmienie, bębny, proporcje i wiele innych myków, o których przeciętny zjadacz chleba nawet nie myśli. To są zawodowe kapele, które grają setki koncertów rocznie na całym świecie i jeżeli tylko chcesz to możesz się bardzo wiele nauczyć. Jest jeszcze coś – spełnienie! Zaczynasz grać, ciężko pracujesz nad sobą i materiałem na album, słuchasz różnych zespołów i w pewnym momencie okazuje się, że grasz ze Slayerem na jednych deskach (śmiech).

Każdy koncert ma swoje plusy i minusy. Gdybyście mieli wskazać ten najlepszy i najgorszy?

Pamiętam tylko te najlepsze, na tych najgorszych byłem pijany (śmiech). Przepraszam Cię, ale nie będę podawał konkretnych przykładów. Jest wiele czynników wpływających na jakość koncertu. Przykładowo, jedziesz gdzieś w chuj kilometrów i okazuje się, że organizator nie dopatrzył wszystkiego i zaczyna się partyzantka. A co za tym idzie nerwówka i do tego dochodzi jeszcze naćpany lub pijany akustyk, który nic nie słyszy i odstawia jakiś totalny syf. Zmęczenie i stres przed koncertem potrafią położyć nawet najlepszy zespół. Kiedyś jechaliśmy 50 godzin na miejsce w mało komfortowych warunkach i po dwóch godzinach po dojechaniu weszliśmy na scenę. Możesz sobie wyobrazić zmęczenie!? Nie da się zagrać w takiej sytuacji koncertu życia!? Co do najlepszego!? Wiesz, za dużo ich było (śmiech). Ostatnio w Toruniu z Katem było bardzo dobrze. Organizacja, klimat, brzmienie, akustyk - jak dla mnie super.

Bardzo często pyta się muzyków o inspiracje innymi zespołami. Mnie osobiście takie porównania denerwują i uważam, że lepiej zapytać o osobiste inspiracje – co pozwala Wam złapać przysłowiowy wiatr w skrzydła i daje Wam wiarę we własne siły?

Szatan! Dla mnie osobiście muzyka to emocje, które są przełożone na dźwięki, a zatem inspiracją jest wszystko, co nas spotyka i otacza. Resztę robi chęć wspólnego grania, tworzenia i przebywania razem. Prywatnie się lubimy, a to bardzo pomaga w momencie robienia muzyki. Napędzamy się wzajemnie i motywujemy.

Tyle lat istnienia pozwala zgromadzić wiele wspomnień, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. Które wydarzenia odcisnęły największe piętno na Waszej historii?

Jestem dość mocno pozytywnie zmotywowany i nie chcę teraz zbyt mocno zagłębiać się w negatywne momenty naszej nieświętej egzystencji, więc może w skrócie odpowiem tak. Najbardziej negatywną rzeczą był fakt rozłamu zespołu i utrata nazwy. Pozytywne jest to, że odzyskaliśmy nazwę i nadal gramy! I nasz nowy nabytek w postaci Grega, który jest praktycznie piątym "pandemonkiem".

"The Zonei" (ponoć uznana za kontrowersyjną), "Hellspawn" – i co dalej? Prace nad kolejnym wydawnictwem trwają. Czego może spodziewać się gawiedź, oczekująca na nowy sort piekielnej muzyki?

Więcej klimatu, mroku i ciężaru, jakiego jeszcze nie było w twórczości Pandemonium. Ten album będzie bardziej przemyślany i dopieszczony. Może nieco wolniejszy niż ostatni, ale też i bardziej black metalowy. Powstaje w dość dziwnych warunkach, bo każdy z nas mieszka obecnie w innym mieście, ale dzięki temu każdy więcej pracuje nad muzyką w domu. Jesteśmy już po próbnych nagraniach, podczas których nagraliśmy dwa numery, aby spojrzeć z szerszej perspektywy na to, co jest jeszcze do dopracowania i na co możemy sobie pozwolić. To dobry myk, którego wcześniej nie stosowaliśmy, a który pomaga przy kończeniu prac nad całością. Jesteśmy bardzo zadowoleni z tego, co powstaje i śmiem twierdzić, że będzie to naprawdę bardzo dobra płyta, która zadowoli każdego słuchacza piekielnej muzyki.

Gdy nadchodzi czas nowej płyty, na pewno pojawiają się marzenia i nadzieje z nią związane.

W naszym wieku i po tym, co przeszliśmy nikt już nie marzy, że nagle po tym materiale staniemy się Slayerem i będziemy mogli utrzymywać się tylko z grania jeżdżąc po świecie. Myślę, że mamy jasno postawione cele, do których będziemy dążyć. Współpracujemy obecnie z Gregiem z "Godz ov War", który jest naszym oficjalnym menago. Facet naprawdę wkłada w to wszystko serce i zna się na robocie. Napędził całą machinę wojenną, która ma za zadanie wydania albumu po za granicami Polski. Mieliśmy bardzo zaniedbaną stronę promocyjną zespołu. Greg rozesłał "Hellspawn" po całym świecie i dostajemy takie recenzje, że kopara opada. Wygląda na to, że możemy jeszcze powalczyć.

Czas zatacza koło – czym Pandemonium powstałe dwadzieścia lat temu różni się od tego, jakim jest teraz?

Hmm... I tak i nie. Na pewno jesteśmy tak samo zdeterminowani i nastawieni na sukces jak to miało miejsce 20 lat temu, ale również bardziej dojrzali i odpowiedzialni w decyzjach. Muzycznie na pewno są zmiany, ale to też wynika z upływu czasu, zmiany myślenia i postępu techniki w realizacji nagrań i możliwościach sprzętowych. Mimo wszystko staramy się trzymać stylistykę i kierunek muzyczny, z którego Pandemonium było znane w tamtych czasach. Wychodzę z założenia, że jeżeli byśmy się nie rozwijali i nie szukali różnych rozwiązań to zespół zjadałby swój ogon.

Na koniec poproszę o kilka słów dla naszych czytelników.

Dzięki za wsparcie na koncertach i tak entuzjastyczne powitania. Dobrze jest wiedzieć, że są ludzie ,którzy chcą słuchać naszego grania. Czekajcie cierpliwe, a piekło niebawem nadejdzie. Dla mniej cierpliwych proponuje limitowaną reedycję "Devilri" na winylu, która na dniach powinna być już dostępna.

Dziękuję bardzo za poświęcony czas i życzę samych sukcesów. Zdrowia!

Wzajemnie i również dziękujemy za rozmowę oraz poświęcone nam miejsce.

Dodaj na:

Wszelkie prawa zastrzeżone (c) 2009 - 2012 dla metalnews.pl

Użytkownicy online:

27