W miniony piątek w Warszawie odbył się jedyny polski koncert zespołów Hatebreed i Life of Agony, będący jednocześnie inauguracją ich wspólnej trasy. Dziękujemy organizatorowi, Winiary Bookings, za zaproszenie, a Was zapraszamy do lektury relacji z tego wydarzenia.
Czytaj też: Pierwsza krew została rozlana. Relacja z koncertu Detection i gości w Warszawie
Schizma – ikona polskiej sceny rozgrzała publiczność
Muzyczny wieczór 6 listopada w stołecznej Progresji rozpoczęła o godzinie 19:30 legenda polskiej sceny hardcore – bydgoska Schizma, która dołączyła do składu imprezy jako lokalny support po tym, jak z trasy „East Coast Assault on Europe 2026” wypadła grupa End It. Panowie na swój kultowy status w rodzimym podziemiu hc pracują już od 1990 r., jednak ja, ponieważ na co dzień nie siedzę mocno w tym klimacie, miałem okazję widzieć ich na żywo dopiero po raz pierwszy. I dostałem dokładnie to, czego się spodziewałem.
Krótki, zaledwie półgodzinny set Schizmy napakowany był po brzegi energetycznym, brutalnym hardcore punkiem o specyficznym, ulicznym charakterze. Proste, ostre riffy, zachęcająca do skakania pod sceną rytmika i dwa uzupełniające się w niektórych kawałkach wokale zrobiły robotę.
Z roli „rozgrzewacza” publiczności przed występami Life of Agony i Hatebreed grupa wywiązała się bez zarzutu, ale sądzę, że dla wielu osób zgromadzonych w Progresji nie była ona tylko zwykłym supportem. Liczba osób w koszulkach z logiem Schizmy, które widziałem, wskazuje na to, że Bydgoszczanie mieli na sali sporo swoich oddanych fanów, a ci bardzo szybko zajęli się rozkręcaniem imprezy na parkiecie klubu.
Life of Agony – ciężkie brzmienie w eklektycznym stylu
Pierwszą z dwóch amerykańskich gwiazd, które gościły tego wieczoru w Warszawie, było legendarne Life of Agony. No i tutaj muszę się otwarcie przyznać – to nigdy nie był dla mnie ważny zespół. Kiedy zaczynałem swoją przygodę z ciężkim graniem, LoA święciło właśnie triumfy po wydaniu płyty „Ugly”, ja jednak eksplorowałem wówczas przede wszystkim tradycyjne odnogi muzyki metalowej. Do ich eksperymentalnego połączenia różnych odmian metalu z groovem, grungem, hardcorem i brzmieniem szeroko pojętej alternatywy lat 90. podchodziłem ze sporym sceptycyzmem. Tym niemniej, Life of Agony to nazwa wielka i wypadało chociaż raz zobaczyć ją w akcji i przekonać się z czym to się w ogóle je.
Tak jak nigdy nie byłem wielkim fanem LoA wcześniej, tak i po tym koncercie nim nie zostanę, ale muszę przyznać, że był on doświadczeniem ciekawym i pozytywnie zaskakującym. Gitary dociążone w iście sabbathowskim stylu, którego nie powstydziłby się żaden doom metalowy zespół, perkusja obsługiwana przez świetną technicznie, ale też grającą z dużym luzem i polotem Veronicę Bellino, no i oczywiście słynny Keith Caputo za mikrofonem…
Lider Life of Agony wydaje się typem wokalisty, który swoim śpiewem potrafi przekazać furę emocji, jednak w przerwach pomiędzy utworami jest raczej cichy i wycofany. Za zdecydowaną większość konferansjerki odpowiadał podczas koncertu przesympatyczny gitarzysta Joey Z. Keith otworzył się bardziej tylko kilka razy, szczególnie pod koniec występu, wspominając swoje wcześniejsze wizyty w Polsce i dziękując publiczności za wsparcie. Schodził też do ludzi zgromadzonych pod barierkami, a jeden z utworów zaśpiewał niesiony na rękach tłumu.
Skoro o utworach mowa, to koncert w ogóle zaczął się od intra w postaci hip-hopowego klasyka „Jump Around” House of Pain, co bardzo dobrze oddaje eklektyczny charakter twórczości Life of Agony, ale potem już przez następną godzinę było dużo bardziej metalowo: w setliście dominowały kawałki z pierwszych dwóch płyt LoA, a spinającą ją klamrą był debiut z 1993 r. – wystartowali z „This Time” i „River Runs Red”, skończyli zaś na „Through and Through” i „Underground”. Szczególnie te ostatnie numery zrobiły na mnie duże wrażenie, ale bardzo fajnym i niespodziewanym smaczkiem był też wpleciony pomiędzy kawałki krótki cytat z „Walk” Pantery. LoA to wciąż nie jest to może muzyka idealnie w moim guście, ale wszystko pograne tam zostało bardzo profesjonalnie i naprawdę zaskakująco ciężko, a to niewątpliwy plus.
Hatebreed – metaliczny hardcore na najwyższych obrotach
Po dłuższej przerwie technicznej, podczas której za sceną pojawił się backdrop z logiem Hatebreed, a przed nim figura wielkiego rogatego demona dzierżącego w łapach dwa morgensterny, z głośników popłynęły dźwięki „Ace of Spades” Motörhead, a chwilę potem rozpoczął się koncert gwiazdy wieczoru.
Hatebreed to zespół wywodzący się z hardcore’owej sceny Wschodniego Wybrzeża USA, jednak słychać w jego muzyce również dużo czysto metalowych inspiracji. Uważany jest za jednego z pionierów metalcore’a, jednak ten pierwotny metalcore Hatebreed znacząco różni się od tego, co prezentują współczesne popularne zespoły z tego nurtu. Nie ma w nim miejsca na ckliwe, melodyjne refreny, czyste wokale i instrumentalne ozdobniki. Jest agresja, potężny ciężar i zero stylistycznych kompromisów.
Przede wszystkim zaś jest tam masa energii. Pod tym względem występ Amerykanów był chyba jednym z najlepszych koncertów, jakie widziałem w tym roku. Totalny amok na scenie i pod sceną, wysokie tempo bez chwili wytchnienia, Jamey Jasta z uśmiechem od ucha do ucha wypluwający z siebie kolejne nienawistne liryki, a w przerwach między utworami nawiązujący świetny kontakt z publicznością – w połączeniu ze scenografią i okazjonalną pirotechniką robiło to wszystko kapitalne wrażenie.
„Wieczór pierwszych razów” pozostawił niedosyt
Koncert Hatebreed trwał około godzinę i w tym czasie zespół wykonał numery z niemal każdej swojej płyty studyjnej, w tym takie hity, jak „I Will Be Heard” i „Destroy Everything”, które otworzyły występ, czy „Looking Down the Barrel of Today” na jego zakończenie. Jeden z kawałków poświęcono też pamięci Lou Kollera, zmarłego niedawno wokalisty Sick Of It All.
Warszawska impreza była pierwszym przystankiem trasy „East Coast Assault on Europe 2026” z Life of Agony, a do tego dokładnie w ten sam dzień miała miejsce premiera najnowszego albumu Hatebreed „Fatal Paradox”, więc i kawałków z tej płyty nie zabrakło, ale moim zdaniem mogło być ich jeszcze więcej, bo są na tym krążku naprawdę mocarne bangery, które bardzo chciałem usłyszeć, jednak nie zmieściły się w setliście. Zresztą 60 minut na koncert takiej kapeli to trochę mało, nie pogniewałbym się, gdyby z kwadrans urwano z setu Life of Agony i przekazano Hatebreed po to, aby mogli zaprezentować jeszcze więcej nowego materiału.
Pozostał niedosyt, ale w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu tego słowa, bo Hatebreed, choć grało krótko, wypadło iście fenomenalnie. To kolejny zespół, który w ten piątkowy wieczór widziałem na żywo po raz pierwszy, choć w przeciwieństwie do Schizmy i LoA, na niego akurat czaiłem się już od dłuższego czasu. Niestety na żaden klubowy występ Hatebreed wcześniej nie dotarłem, a gdy była szansa zobaczyć ich w plenerze, choćby podczas zeszłorocznego Mystic Festivalu, ich koncert akurat nieszczęśliwie pokrywał się z gigiem Hellripper. Coś jednak czuję, że kolejnej okazji do spotkania z Jastą i jego wesołą kompanią nie przepuszczę, bo bawiłem się na nich wyśmienicie.