Recenzja: Satyricon – Satyricon
Po dwudziestu dwóch latach od założenia, a pięciu od ostatniej płyty („The Age Of Nero”) przyszedł czas na muzyczną wizytówkę Satyricon. I choć zapewne większość
Strona główna
Page 750
Recenzja: Alice In Chains – The Devil Put Dinosaurs Here
Zabrzmię jak dyletant i mam tego świadomość, z góry przepraszam. Otóż – nigdy w życiu, aż do dnia dzisiejszego, nie słyszałem ani jednej płyty Alice
Recenzja: Animations – Private Ghetto
Progresywny metal znudził mi się z chwilą, gdy Dream Theater zaczęli wydawać słabe płyty. Nigdy nie zadałem sobie trudu aby sięgnąć po albumy polskich zespołów,
Recenzja: Suffocation – Pinnacle Of Bedlam
Tego zespołu fanom ciężkiego brzmienia raczej nie muszę przedstawiać, choć przyznam się bez bicia, że aż do tego roku nie miałem praktycznie żadnej styczności z
Recenzja: Megadeth – Super Collider
Dwa lata przerwy między płytami to chyba idealny czas na pozbieranie myśli, wyciągnięcie wniosków z ewentualnych niedoróbek poprzednich wydawnictw i przygotowanie czegoś, co wbije słuchaczy
Recenzja: Black Sabbath – 13
Od czego zacząć tekst dotyczący płyty, na którą od trzydziestu pięciu lat czekała większa część fanów ciężkiego brzmienia? Może od tego, że należę do (wąskiej?)
Recenzja: Lost Society – Fast, Loud, Death
Przyznam szczerze, że z fińskim Lost Society zetknąłem się po raz pierwszy gdy siadałem do pisania poniższej recenzji. Byli dla mnie kompletnie anonimowi, a dzięki
Recenzja: Hypocrisy – End Of Disclosure
Nie zamierzam się kompromitować pisaniem jakichkolwiek wstępów na temat Hypocrisy, bo i po co? Szwedzka kapela (melo-) death metalowa, łojąca ciężką muzę od 1990 roku
Recenzja: J.D. Overdrive – Fortune Favors The Brave
Najpierw była EP („Pure Concentrated Evil” z 2008 roku), trzy lata później pierwszy longplay („Sex, Whiskey & Southern Blood”), na którym śląski kwartet udowodnił, że
Recenzja: Saratan – Martya Xwar
Wydaje mi się, że Polska jest muzycznie kojarzona głównie z solidnymi kapelami grającymi black i death metal. Między młotem a kowadłem przycupnął sobie jednak jeden
Recenzja: Kvelertak – Meir
Norweski Kvelertak trzyma swoich fanów za gardło („kvelertak” to po polsku tyle co „duszenie”, „trzymanie za gardło”) i nie zamierza rozluźniać uścisku. Po świetnie przyjętym,